Reisverslag

Eva Wubbe, 30 maart 2009
Thailand , Phuket

Dansen tussen Bollywoodsterren en op tropische str

Met spierpijn in mijn handen van de afgelopen dagen vier uur per dag Thaiboksen heb ik dan eindelijk een update over de afgelopen drie, misschien wel vier, weken. Inmiddels ben ik alweer een tijdje in Thailand. Laat ik eerst maar eens beginnen bij mijn laatste week India..
Na mijn bezoek aan de Taj Mahal in Agra vertrok ik naar Delhi, om mijn reis voort te zetten in Rishikesh. Rishikesh ligt aan de voet van de Himalayas en schijnt de place to be te zijn om eens goed te yoga-en. Zelfs de Beatles in de zestigerjaren schijnen hier een meditatieretreat te hebben gevolgd. Dat belooft wat.
Ik boek een kamer in een ashram, zodat ik yoga naar de deur heb. Maar van mijn geode bedoelingen om in mijn laatste week India eens flink te gaan yoga-en komt weinig terecht. Ik ontmoet namelijk een Indiase jongen, Shezad, die in Kenia woont en een maand door zijn geboorteland reist. Hij heft het plan om een aantal dagen een motor te huren en daarmee de Himalaya’s in te gaan, of in ieder geval een beetje rond te trekken, en zoekt gezelschap. Na een mij ietwat te intensieve yogales weeg ik de opties af. Enerzijds de laatste kans om te genieten van spiritueel India, anderzijds de kans om een avontuur te maken op een motor door de Himalaya’s, die heel wat spannender zijn dan onze Veluweheuvels. Ik hoef niet lang na te denken, stiekum ben ik er namelijk al lang achter gekomen dat ik meer avontuurlijk, dan spiritueel aangelegd ben (alhoewel India mij wat betreft religie en spiritualiteit wel de ogen heeft geopend). Shez, op mij kan je rekenen jongen. Maar eerst wil ik mijn morgen mijn 19e verjaardag hier nog even vieren, en dan wel graag raftend over de heilige rivier de Ganges. Bij een chaishop verzamelen we een gezellige groep backpackers die even een break nodig hebben van al hun reiki- en yogacursussen en we spreken af om de volgende dag te gaan raften.
Het raften was me een avontuur. Niet alleen het raften zelf (level 4) wat behoorlijk gaaf was, maar ook het uitzicht: een lijk en een dode koe in de rivier bleven niet onopgemerkt. Gadverdamme. Maar, al met al, een prachtverjaardag.
De volgende dag huren Shez en ik een motor en begin ik weer aan een nieuw avontuurtje. Een kaart is niet nodig, mochten we hulp nodig hebben kunnen we alles aan iedereen vragen, Hindi is Shezad’s moedertaal. Na vier uurtjes gereden te hebben door het Indiase verkeer neemt de chaotiek af en worden de bergen hoger en hoger. Shezad: “Eve, you see that road there going up the mountain?”. “Yes…” “That’s where we’re heading to” “Holyfuck, you’re kidding me. That is tooooo fucking high!” Dit was mij dus even ontschoten, een motortocht door de Himalaya’s is wel degelijk gevaarlijk, zeker omdat de veiligheid met de hoogte afneemt, de vangrailen zijn behoorlijk schaars of 6000 ft. hoog. Maar het was het waard, zo’n uitzicht heb ik nog nooit gezien. Het plaatsje waar we terecht komen heet Mussoori en ken tamper toerisme. We lummelen hier twee dagen rond, relaxen in ons super de luxe hotel wat we van 3900 Roepies voor 1200 Rs per nacht hebben gekregen, en vertrekken dan weer terug naar Rishikesh om onze spullen op te halen en de trein te pakken naar Delhi, want mijn vliegtuig naar Bangkok, Thailand vertrekt morgenavond en Shezad moet alweer bijna naar Bombay om terug naar Kenia te vliegen. De volgende dag in Delhi spreken we af met Kate, een Amerikaanse waar ik een aantal dagen in Goa mee heb gespendeerd en waarvan ik weet dat ze in Delhi is. Shez en ik ontmoeten haar in de Café Coffee Day, om eindelijk weer eens een geode cappuchino te drinken. Maar na een uurtje is het alweer tijd om te vertrekken: Shez’ trein vertrekt bijna en ik wil ‘s avonds niet alleen een taxi naar het vliegveld nemen. Kate: “But there’s no need for you to go so early, I have a driver and it’s not as if I have stuff to do today.” Wat blijkt: Kate heeft in Amerika een tijdje gedate met een Indiase jongen. De jongen in kwestie is nog steeds in de US (studying abroad, you know the deal), maar Kate verblijft bij zijn rijke familie. Dit aanbod laat ik niet zomaar aan me voorbij schieten. We stappen in om Shez naar het station te brengen. Helaas zit het Delhiverkeer weer eens niet mee en we missen de trein. Niets aan te doen, morgen gaat er wel weer een. Laten we dan maar gaan genieten van de extra uurtjes! Kate belt even rond om in haar nieuwe Indiase netwerk te vragen naar een leuke hippe lounge waar we kunnen genieten van een goede wijn, eindelijk. Maneck, een zeker niet onaantrekkelijke architect in New Delhi geeft ons een naam en besluit ons te vergezellen.
Een lange tijd geen wijn gedronken en deze avond eindelijk flink genoten van goede uit Europa geimporteerde Chardonnay. We blijken met zn vieren aardige wijnleuten (of teuten?) te zijn. Maar na drie flessen (4800 Rs, duurder dan in NL) is het nu voor MIJ tijd om naar het vliegveld te vertrekken. Maar, het is mij veeeeeeeel te gezellig..
Shezad en Kate smeken me om te blijven en de volgende dag te vliegen. Hij pleegt wat telefoontjes en komt erachter dat ik, zonder te cancelen, een ander ticket kan krijgen voor maximaal RS 2000 (25 euro). Mag het bedrag hoger zijn, betaalt hij het verschil. Onder het mum van ‚Carpe diem’, besluit ik deze avond niet in mijn vliegtuig te stappen en mijn verblijf in India nog een of twee dagen uit te stellen.
Nu vindt Maneck het wel eens tijd om mij ‚hip and happening’ New Delhi te showen. We bellen de chauffeur en een half uurtje later sta ik te dansen tussen Bollywoodsterren op een rooftop van een warenhuis!!!!! Heerlijk, zo’n impulsieve avond.
De volgende dag blijkt dat ik die dag daarop ‘s avonds kan vliegen voor Rs.1700. Goede deal dus. Kate nodigt ons, nu we er toch zijn, uit op een verjaardag van een goede vriend van haar in Delhi. Dat wordt even birthdaycrashen. We vallen binnen in een gi ga gigantisch huis met serveerders, een ultiem gevulde bar, Bollywoodmuziek en veel hippe Indische gasten. Zondag wakker geworden met een flinke kater, maar het is toch echt vertrekdag. Eerst nog even een bezoekje brengen aan een fusionconcert georganiseerd door de Artschool in Delhi, goede tip van onze nieuwe vriendin Keya, een Indiaas-Amerikaanse die we op de verjaardag hebben ontmoet. En weer zie ik een nieuwe kant van Delhi: Indiase, Westerse, Aziatische mensen hebben zich verzameld op een prachtige binnenplaats om deze impressionistische band live te zien spelen, hoge verwachtingen, hoor ik. Ze maken het gelukkig waar, het was een zeer cool concert, futuristisch maar ook klassiek. En dan is mijn tijd gekomen. Het is tijd om India te verlaten. Ik besef niet zo goed wat er door me heen gaat, maar een ding is zeker: Incredible India zal voor altijd een deel van mij zijn. Hate it or love it. There’s no middleground with this one.

Thailand

Vier uurtjes vliegen en ik ben aangekomen in Bangkok, een complete andere wereld. Geen koeien die de straten beheersen, geen getoeter, het is schoon, where am I? De taxi brengt me in het meest toeristische gedeelte waar ik een goedkoop hostel vind. Na een ontbijtje kom ik erachter dat ik mn camera kwijt ben. Shit! Crisis in mn hoofd. Ik ren naar het restaurant en twee Thaise vrouwen stormen op me af. ‘Madame, you forgot your camera!!’ Wauw, in India was ik deze waarschijnlijk al lang kwijt geweest. Alsof ik mijn hooft in India ben vergeten gebeurt er een uurtje later precies hetzelfde met mijn sleutels. Wat een hartelijk ontvangst hierzo!
Dezelfde dag nog loop ik over de toeristische winkelstraat met een Argentijnse jongen, mensen ontmoeten blijkt hier niet al te moeilijk te zijn, en hoor ik dat mijn naam geroepen wordt. Maar ik ken niemand hierzo, dat kan niet voor mij zijn. Niets blijkt minder waar te zijn, Sarah een Duitse chick die ik in Goa heb ontmoet, staat voor mn neus. Na twee dagen samen Bangkok verkend te hebben besluiten we samen naar Ko Tao te reizen. Zij om te relaxen, ik om mijn open water duikbrefet te halen.
Ko Tao blijkt een relaxed en mooi eiland te zijn en in vier dagen haal ik mijn zogenaamde PADI, een internationaal erkend duikcertificaat, heb ik vier officiele duiken gedaan en 20 m diep tropische vissen gezien.
Thailand schijnt een partyparadijs te zijn, met al zijn welbekende Fullmoonparties en in Ko Tao gaan Sarah, inmiddels een leuke groep backpackers en ik hier eens van proeven: de zogenaamde Castleparty. In een zogenaamd kasteel dansen we op gelukkig lekkere techno (zelfs een oude track van de loveparade komt voorbij), drink ik mijn eerste ‚buckets’ (emmers met heel veel Thaise wisky, ijs, redbull en cola) en kom ik bij toeval nog een bekende van Pepperminds en de raves tegen. Samen creeeren we een lekker sfeertje, zoals alleen de Amsterdamse raves deze kent en dansen we de mooie zonsopgang tegemoet.
Twee dagen later vertrokken we met de boot naar het volgende eiland: Ko Phangang, voor de zogenaamde ‚halfmoonparty’, elke niuewe stand van de maan is weer reden voor een feestje. ‚s Middags huren we jetski’s voor een halfuurtje gruwelijke fun. Helaas loopt het avontuurtje iets minder leuk af: als ik de jetski aflever zit er een barst in het plastic en is de bumper los. Shit. De eigenaar chanteert ons, ook de jetski van Ryan heeft schade, en om een hele lange dag even kort te beschrijven: ‚s avonds ben ik euro lichter (15.000 Baht).Dit zorgt er gelijk voor dat ik mijn laatste maand reizen op een budget moet gaan leven.
We proberen onze ellende weg te drinken op de party, maar alsof de duivel ons gevonden heeft vandaag, wordt Ryan versierd door een Thaise chick die zijn portemonnee jat. Hij belandt ‚s nachts voor de tweede keer vandaag op het politiebureau, maar heft om acht uur ‘s ochtends wel zijn portemonnee, gevuld, terug.
Logischerwijze na deze dompers, proberen we zo snel mogelijk van dit eiland af te komen en we gaan terug naar Ko Tao. De dag daarna besluiten Mark, Ryan en ik om naar de Westkust te vertrekken, Sarah besluit nog even op Ko Tao te blijven.
De Westkust heeft goede feestjes en prachtige stranden. Vooral het eiland Ko Phi Phi, waar de film ‚the beach’ is opgenomen, is een aanrader. Gave jungle ook ; )!
Helaas is het niet altijd prachtig weer hier in tropisch Thailand. De moesson komt er aan en dat is te merken ook. Zit je op het strand te chillen, zie je voor het eerst van je leven een tornado boven zee. Whieeuw. Gelukkig op zee, ik zat op het vlakke land.

Ten slotte ben ik nu in Phuket aan het Muay Thaiboksen. Mark, een vd groep, gaat hier zes weken trainen en ik doe een weekje mee. Damn, het lijkt wel een bootcamp. Maar zeker lachen!!!

Hey, het is alweer aftellen geblazen, over ongeveer een maand (1 mei, ik weet het, net na koninginnedag....) kom ik weer terug en begint het gewone leven. Eerst nog even volop genieten.

Carpe diem!
X Eva

Foto's bij reisverslag

Met HalloBuitenland.nl kun je Eva in Thailand echt goedkoop bellen!

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag